Laten we deze eerste kennismaking maar meteen opfleuren met een primeur. Als alles loopt zoals gepland krijgt onze Finn, twee jaar en drie maanden ondertussen, er in juni een broertje of zusje bij. We blijven thuis dus nog een hele tijd in de Pampers zitten. En mijn maandelijkse blogrelaas over het vaderschap en mijn rol bij de opvoeding van de twee kleintjes, zal bijgevolg schipperen tussen coole kleuteravonturen en broos babygeluk.

Maar de rode draad doorheen mijn verhaal wordt ongetwijfeld ‘leren loslaten’. In mijn pre-vader periode had ik grote voorstellingen over hoe ik op een akelige dag mijn denkbeeldige 15-jarige dochter (die zoon dat zou wel meevallen) zou moeten overleveren aan de grote boze wereld. Aan fuifgangers en vroegrijpe vriendinnen. Aan hippe vogels met goede en slechte bedoelingen, op skateboards en lawaaierige motorfietsen. Aan een eerste liefje (opgepast, kerel! Hier waakt papa). Dat leek me de hel. Waarop ik me ‘gelukkig’ wel vijftien jaar zou kunnen voorbereiden, maar toch. Aan doemscenario’s geen gebrek.

Maar sinds ik echt vader ben, niet van een dochter van 15 maar van een zoontje van 2, merk ik dat loslaten iets van alle leeftijden is. Dat de hele opvoeding eigenlijk een voortdurende oefening is in moeten/mogen/kunnen/willen loslaten: de eerste overnachting elders, de eerste dag naar de onthaalmoeder, de eerste stapjes na 17 maanden liggen en kruipen, de eerste keer ‘papa’, de eerste driloefeningen op het potje en weldra de eerste halve schooldag… En daartussen vliegen de maanden in zo een rotvaart voorbij dat je af en toe de tijd zou willen stilzetten. Ook voor mijn hersens lijkt het soms allemaal te snel te gaan. Als ik foto’s en filmpjes bekijk van Finn’s eerste maanden moet ik me soms in de arm knijpen. Had hij echt zo weinig haar toen die melkkorstjes het zo hardnekkig op zijn schedeltje gemunt hadden? Heeft hij werkelijk ooit dat lelijke pakje gedragen? Kijk, die lange wimpers waren er toen ook al. En wat een magere beentjes!

Ik vraag me af hoe het zal zijn met die tweede spruit. Zal de verwondering van ons ouders, nog even groot zijn, nu we de baby- en peuterjaren al eens van op de voorste rij hebben meegemaakt? Nu niets nog echt voor het eerst zal zijn? Of is elke ‘eerste keer’ bij elk nieuw kindje zo uniek dat we opnieuw tranen met tuiten zullen huilen om zoveel ontroering en verwondering? Hoe bereiden we Finn voor op dat kleine wezentje dat zich op zijn territorium zal begeven? En hoe gaan wij, papa en moeke, met de gedachte om dat Finn niet langer het onbetwiste zonovergoten centrum van ons bestaan zal zijn maar dat we alle liefde en aandacht voortaan door twee zullen moeten delen? Meer vragen dan antwoorden voorlopig. Maar dat is naar het schijnt, zelfs na jaren proberen, blijvend deel van het ouderschap. Spannend!

Tot dra.
Bart.

PS: moest de nieuwe baby bij de eerstvolgende echografie een meisje blijken, zijn tips over 15-jarige dochters alvast welkom. Kwestie van tijdig voorbereid te zijn ;-).