Ik heb al ondervonden dat de meest pertinente vragen meestal gesteld worden tijdens de korte auto rit van school naar huis.  Deze vraag overviel me: ‘Mama, mag ik naar de kermis?’ 
‘Daar moet ik even over nadenken,’ zei ik.
Eens thuis liet Linda het onderwerp niet rusten en opnieuw: ‘Is het dan goed, mag ik naar de kermis?’
Ik begin vragen te stellen en argumenteer: ‘Je bent net 11. En met wie wil je naar de kermis? En wanneer?’ 
Waarop dochterlief: ‘Iedereen mag naar de kermis, waarom zou ik niet mogen gaan? En we zouden afspreken aan de botsauto’s.’
Ik zucht want ik zie het nog niet voor me.  Ik besluit om nog niet toe te geven en zeg dat we het zullen bespreken met papa. 
‘Oh ja,’ vraag ik. ‘Gaan er jongens mee?’
Lichtjes verbijsterd kijkt ze me aan bij zo een domme vraag.  Natuurlijk niet! Dat is duidelijk niet aan de orde.  
Ik denk terug aan mijn jonge tijd waar – weliswaar op iets latere leeftijd - dergelijke uistapjes hét moment waren om jongens te zien.  Nostalgisch denk ik terug aan de kleutertijd van de kinderen. Waar we de kermis afschuimden, andere ouders ontmoetten, het ene kind braafjes mee van molen tot molen, de jongste krijsend en stampend eens het dreigde gedaan te zijn met de molens, het eindeloos wachten omdat ze nog eens de “flosh” hadden getrokken…  Wat gaat het snel.

Later op de avond wordt papa betrokken bij de kermis.  Voor hem is het duidelijk.  Het mag als ze een duidelijk uur meekrijgt.
Zijn mannen sneller om dergelijke beslissingen te nemen?  Vreemd.  Maar ik geef toe en overlaad Linda met goede zorgen: met niemand meegaan, geen café binnenstappen, niet uit de molens hangen, enzovoort.
Op de kermis zelf patrouilleer ik dapper met kleinere broer (9 jaar) en zie af en toe, in topspeed, de meisjes (uiteindelijk niet alle meisjes van de klas , maar slechts 4) voorbij hollen.

Er was zoveel onderhandeld over het uur van “terugkeer” dat ik begon te twijfelen.  Moest ze nu om 18u30 terug zijn? Of om 18u45 of 19u?
Het zekere voor het onzekere nemende stond ik om 18u30 ongeduldig te wachten op de afgesproken plek.  Ergens tussen 18u30 en 19u was ze daar.  Uitgelaten en: ‘Mag ik nog wat langer weg?’ 
Moeder was echter niet meer te vermurwen.

Na het kermisgebeuren bleek dat het misschien toch niet écht dat was wat ze zich ervan had voorgesteld.  Na een kwartier waren ze al 2 vriendinnen kwijt en hebben ze heel de tijd mekaar gezocht.  De ene wou naar die attractie en de andere naar nog iets anders. Linda’s vriendin werd een paar keer opgebeld door haar mama met het advies niet àl haar geld op te trakteren.
‘Ik zal de volgende keer wel overslaan,’ zegt Linda als we naar huis wandelen.
 
Kinderen loslaten.  Niet gemakkelijk maar noodzakelijk… Ik hou mijn hart al vast als de vraag komt: ‘Mama , mag ik naar die fuif?’