Opvoeden is samenspel

Aan alle ouders die af en toe met de handen in het haar hun kroost liefhebben, deze getuigenis;

Papa zijn anno 2010

Kinderen opvoeden bijvoorbeeld. Met alles wat daarbij komt kijken. Ze leren beleefd en verdraagzaam te zijn. Erop toezien dat hun huiswerk gemaakt is en dat de boekentassen klaar zitten. Ze op tijd in bed stoppen en op tijd doen opstaan. Zorgen voor een gezonde en evenwichtige voeding. Niet te streng en niet te soepel zijn. Tijd uittrekken om naar ze te luisteren en met hen te spelen. Kleedjes kopen en kleedjes wassen. Vakanties plannen. Kinderoppas zoeken. Ze op weg zetten naar een zinvolle vrijetijdsbesteding. En, als kers op de taart, de facturen betalen die dat allemaal met zich meebrengt.

Aan informatie over hoe je dat als ouder allemaal moet aanpakken, ontbreekt het zeker niet. De school probeert de ouders zoveel mogelijk te betrekken bij het pedagogisch project. De Supernanny leert hoe je structuur moet brengen in het gezin. Je kan tegenwoordig je televisie niet aanzetten of er staat iemand te leren hoe je met een kleine inspanning lekker en gezond kan koken. De boekjes van Peter Adriaenssens en andere opvoedingsdeskundigen verkopen als zoete koek. En op Ketnet lijken alle kinderen wel circusartiesten of professionele dansers in spe te zijn.

Door al deze goedbedoelde zaken en door de sociale druk die ze met zich meebrengen, komt de lat voor de ouders tegelijk ook erg hoog te liggen. Zo hoog dat iedereen wel eens het gevoel heeft tekort te schieten of, erger nog, zijn of haar kind tekort te doen.

Mag het daarom soms ook iets minder zijn? Krijgen we eens de stem te horen van de deskundige die de modelopvoeding een beetje relativeert? Het beeld van een kind dat twee uur tv kijkt met een grote pak chips, zonder dat dit leidt tot een onoverbrugbare ontwikkelingsachterstand? Van de ouder die ervan uitgaat dat het allemaal wel op zijn pootjes zal vallen als je je kind graag ziet en voldoende aandacht geeft.

In 2006 heb ik een paar maanden lesgegeven in het zevende jaar beroepsonderwijs. Aan jonge mensen die meestal niet in ideale omstandigheden waren opgegroeid en die ook op school geen perfect parcours hadden afgelegd. Maar die zich toch ontwikkeld hadden tot levenslustige, gezonde, intelligente jongvolwassenen die klaar waren om zelfstandig te leven en zelf ook kinderen op te voeden.

Kinderen zijn sterk en veerkrachtig genoeg om zich ook in niet-ideale omstandigheden te ontwikkelen tot boeiende en evenwichtige persoonlijkheden. Laat dat misschien een troost zijn voor al die ouders die er soms aan twijfelen of al hun goede bedoelingen wel voldoende zijn. Mezelf incluis.

Dit hartverwarmende ‘schrijfsel’ drukt zeer goed uit waar ook wij als medewerkers van de Opvoedingstelefoon en de Opvoedingswinkel mee bezig zijn. Het is ook ónze overtuiging dat opvoeden niet een streven naar perfectie is. Integendeel. Wij zijn ervan overtuigd dat ouders de beste opvoeders zijn, en dat het goed is dat zij hun intuïtie, hun eigen ‘buikgevoel’ blijven volgen ondanks de vele adviezen die ongevraagd op hen afkomen. Het is dan ook onze bedoeling om ouders hierin te erkennen en te ondersteunen. Trouwens, wat zouden kinderen moeten aanvangen met een stel perfecte ouders?

De opvoedingstelefoon

De opvoedingswinkels