Valkuilen en misverstanden

Heel wat ouders die willen adopteren, geloven dat er een rechtlijnig verband is tussen de leeftijd bij aankomst van het kind en het succes van de adoptie achteraf. Of hoe jonger je het kind adopteert, hoe makkelijker de opvoeding zal verlopen.Dat is te kort door de bocht. Wat telt is niet zozeer de leeftijd van het kind maar wel wat zijn ervaringen voor de adoptie waren. Heeft het kind in het land van herkomst liefdevolle volwassenen gekend? Kreeg het kind stimulansen om te ontwikkelen? Of speelden traumatische ervaringen een rol?

Geen enkel kind dat wordt geadopteerd is een onbeschreven blad. Adoptieouders krijgen altijd een kind met een rugzakje met mooie en mindere fraaie ervaringen.

Omwille van hun bijzonder ouderschap krijgen adoptieouders veel meer reacties van de omgeving.Ze voeden niet alleen een kind van andere ouders op maar het kind ziet er vaak ook anders uit. Over adoptie heeft iedereen wel een mening klaar. Als het mis gaat, hebben de adoptieouders dit toch zelf gezocht…

Adoptieouders hebben enkele extra opvoedingstaken. Die hebben vooral te maken met de emoties en de communicatie die bij afstand en adoptie komen kijken.Kan er open gepraat worden over de oorspronkelijke ouders? Kan het kind met vragen over vroeger bij hen terecht? Adoptie betekent een ingrijpend verlies voor het kind. Daar komt verdriet en rouw bij kijken.Kunnen ouders het kind hierin steunen? Hoe leren ouders het kind met zijn andere uiterlijk en andere afkomst om te gaan? Geadopteerden blijven levenslang dubbel verbonden met twee paar ouders. Hoe meer adoptieouders dit kunnen respecteren, hoe beter de band tussen hen en het kind wordt.

Naast deze emotionele taken moeten adoptieouders ook nog heel wat inhalen met hun kind In de tehuizen waren er soms weinig zintuiglijke stimulansen en leerkansen.In onze maatschappij worden op cognitief gebied en in de school hoge eisen gesteld.Adoptiekinderen worden bij aankomst al onmiddellijk vergeleken met leeftijdgenoten terwijl ze minder kansen kregen.

In de puberteit zie je duidelijk dat geadopteerden met extra vragen worstelen. In hun zoeken naar hun identiteit speelt hun dubbele verbondenheid een grote rol. De vragen naar afkomst en ouders zijn complex. De afstand roept boosheid op, de positie van de opvoeders wordt in vraag gesteld.

Adoptieouders staan dus voor een zware opgave en ondervinden hierbij niet altijd de gepaste steun. Het lange wachten op het kind heeft de verwachtingen hooggespannen.

Adoptieouders weten vaak niet veel over het verleden van hun kind. Bij elke moeilijkheid kan men zich afvragen of het aan de adoptie ligt. Je kunt adoptie overbeklemtonen, je kunt het proberen negeren..Geen enkel van beide extremen brengt soelaas. Wie adopteert moet vooral vaardig met verschil kunnen omgaan. Hoe zorg je voor verbondenheid in dit speciale gezin en hoe geef je onderscheid een plaats?