Getuigenissen

Getuigenis van een moeder over haar dochter van 15 jaar.

Met de opvoeding van mijn dochter zijn er nooit problemen geweest, ook niet toen ze begon te puberen. Het was dan ook even schrikken toen ze op vijftienjarige leeftijd op een avond dronken thuiskwam van een fuif. Zoals afgesproken werd ze thuisgebracht door de vader van een vriendin en hij is zelfs nog mee binnen gekomen om te kijken of alles in orde was.

Bij ons thuis wordt nochtans alleen occasioneel gedronken als er iets te vieren valt. Van ons heeft ze dat dus zeker niet geleerd. En thuis had ze ook nooit naar alcohol gevraagd.

Toen ze die avond thuiskwam heb ik haar gewoon laten gaan slapen. In de toestand waarin ze op dat moment verkeerde was over dit incident praten immers niet mogelijk. Mijn man was bovendien furieus en vond dat onze dochter een fikse straf moest krijgen.

De volgende ochtend kwam ze met hangende pootjes beneden. Ik heb haar onmiddellijk duidelijk gemaakt dat dit gedrag voor ons niet kon. Over de reden waarom dit was gebeurd, was ze niet erg duidelijk. In haar vriendengroep werd erg veel gedronken en ze deed gewoon mee.

We hebben een aantal duidelijke afspraken gemaakt. Onze dochter mag één keer per maand uitgaan maar dan niet meer dan twee glazen alcohol drinken en nooit, maar dan ook nooit, meerijden met iemand die gedronken heeft. Ze heeft een gsm, ze kan ons altijd bereiken.

Echt controleren kan ik dat natuurlijk niet. Voorlopig blijf ik op om te kijken in welke toestand ze thuis komt. Als het vertrouwen er terug is, zien we wel weer verder.

Achteraf bekeken denk ik dat we beter op deze situatie hadden moeten anticiperen door veel eerder over dit onderwerp met haar te praten en door op voorhand regels af te spreken, alleszins voor ze begon uit te gaan.

Getuigenis over Seppe, 19 jaar.

Seppe is 19 jaar, hij studeert informatica. Hij zit niet op kot, maar komt alle dagen naar huis.

Hij is een stille jongen, dat is hij altijd geweest. Van zijn broer hoor ik nochtans dat hij wel ‘loskomt’ op fuiven en feestjes als hij wat gedronken heeft. Net daarover begin ik me eigenlijk wel zorgen te maken.

Onlangs had hij een zwaar mondeling examen. Ik vermoed dat hij op zijn kamer had gedronken voor hij vertrok. Wellicht om zich minder gespannen te voelen en vlotter uit zijn woorden te komen. Het lijkt wel alsof hij drinkt om moeilijke situaties aan te kunnen.

Als ik hem hierop aanspreek, wuift hij mijn zorgen weg en zegt hij dat het toch beter is dan kalmeermiddelen of drugs te nemen. Wat een vergelijking! Alsof een jongen van zijn leeftijd kalmeermiddelen zou nodig hebben. En drugs vind ik al helemaal niet te vergelijken met alcohol.

Ik heb er onlangs met onze huisarts over gesproken en hij adviseert dat onze zoon eens op consultatie komt. Uiteraard vindt mijn zoon dat een belachelijk idee. Ik weet niet goed hoe het nu verder moet. Ik wil niet dat hij alleen op zijn kamer zit te drinken om zich te kunnen ontspannen en al helemaal niet dat hij problemen krijgt met zijn alcoholgebruik.

Ik heb me voorgenomen om na de examens, op een rustig moment, eens met hem te praten Ik weet dat hij het op sociaal vlak vaak moeilijk heeft en heb daar alle begrip voor, maar het is beter dat we samen naar een andere oplossing zoeken om daarmee te leren omgaan.

Daarnaast zijn er ook duidelijke afspraken nodig over wat kan en niet kan op vlak van alcoholgebruik.