Getuigenissen

Mijn indrukken na een korte kennismaking met Zit Stil … 

Op de terugweg naar huis was het muisstil in de auto. ADHD? Nog nooit over gehoord ... en het zou nog dagen duren voor ik de letterlijke betekenis kon onthouden en nog langere tijd om te beseffen, alhoewel... eigenlijk was er niets veranderd.
Nu, na een half jaar weet ik reeds meer. 
Eerst en vooral ging ik op zoek naar medische achtergrond. Door toeval en geluk ontmoette ik hierdoor vrij snel een contactouder van Zit Stil. Zoals beloofd, werden data over ontmoetingen doorgespeeld.
De eerste info-vergadering overviel me: zoveel mensen, zoveel problemen, zoveel meningsverschillen ... Alhoewel ik anoniem wou blijven, lukte me dat niet echt. Ik werd aangesproken en had het gevoel van ‘eerst jij je verhaal, en dan ik à volonté’. Er werden vele verhalen verteld die avond. 
Anders werd het in de praatgroepen. Vastbesloten te gaan luisteren, vertrok ik richting Gent. Ik nam me voor NIETS te zeggen, maar te luisteren en mijn positie tussen die van mijn lotgenoten te plaatsen. De ontvangst was hartelijk en spontaan. Ik voelde mij bijna VIP bij de verwelkoming van de contactouders. Groot was mijn verbazing dat de groepjes klein waren, en zodoende ging mijn hart wat sneller kloppen bij de idee dat ik mij niet achter mijn buur kon verstoppen. Te snel werd ik aan de beurt gelaten. Aanvankelijk met korte zinnen begon ik schuchter mijn verhaal. Mijn dochter ... Iedereen luisterde heel rustig naar mij, ik werd niet onderbroken, er werd geen sensatie gezocht bij mijn vertelbeurt. Wat deed dat goed: geen afkeuring over je opvoeding, geen blikken van ongeloof, geen hilariteit, geen suggesties ... Het praten ging als maar vlotter, evenzo het luisteren naar anderen. 
Na een onderbreking - waar basissen voor vriendschap gelegd werden - plaatsten we ons aan de grote rode tafel. Bij de rode draad (de negatieve spiraal doorbreken) werden suggesties aangebracht, en kon ik mezelf bevestigd voelen in mijn begeleiding met mijn dochter: een goedkeurende blik, een hoofdknik, een vraag... 
Momenteel functioneert ons gezinnetje vrij goed. Ideeën kreeg ik mee uit de praatgroep, alsook bevestiging.
Na die praatavond was ik fris (eigenlijk moe) en kon ik met volle moed  thuis mijn uitstraling overdragen: een vast geloof en een sterke wil om te slagen.
Verhalen in de groep zetten soms aan tot lachen: waarom lachen we met andere kinderen en niet met die van ons in een gelijke situatie? Waarom ook niet wat meer lachen met de stoten van onze lievelingen? We kunnen evengoed wat positiever worden. 
Door de sterke verhalen kreeg ik nog meer inzicht over ons gezin, en voel ik zowel grote broer als papa beter aan. Sinds de recentste ontwikkelingen schijnt de zon veel regelmatiger in ons huis. 
Ik weet nu dat ik die praatgroepen niet echt nodig heb, maar dat die voor mezelf een waardevolle betekenis krijgen in een positieve begeleiding en bevestiging in de lange weg  vol hindernissen naar een gelukkig opgroeien.
Vele vragen werden al opgelost, andere hou ik niet meer voor mezelf!  

Getuigenis
Toen onze zoon 8 jaar was, werd eindelijk de diagnose ADHD gesteld. Voor ons betekende het een ware opluchting. Maar tegelijk kregen we een zekere angst naar de toekomst toe. Hij was reeds als jong kind kind extreem druk, onhandelbaar en zeer dominant. Wat zou het worden als hij puber was? 
Wel, nu is hij puber, bijna 16 jaar en een toffe knul!
Ligt het aan de vaardigheden die wij als ouders in de loop der jaren hebben aangeleerd of is het door het opgroeien … Waarschijnlijk zal het een combinatie van beiden zijn. Wat niet wil zeggen dat bij ons de rust is weergekeerd. Hij klimt nu  niet meer op de kasten of springt niet meer op de zetels. Neen, hij plundert nu de kasten en ligt languit op de zetels. Maar wanneer hij binnenkomt, vult hij nog steeds de kamer. Want verbaal is hij heel sterk.
Op school zijn er geen problemen. Hij behoort zelfs bij de ‘brave’ leerlingen wat gedrag en sociale contacten betreft. En dat niettegenstaande hij toch vier jaar heeft schoolgelopen in het buitengewoon onderwijs type 3. Wij denken dat het niet nemen van rilatine mee aan de basis lag van de problemen op school. Tijdens de weekenden en vakanties weigert hij medicatie te nemen. Hij zegt dat hij zich dan suf en saai voelt. 
Een tijdje geleden lag hij met zichzelf in de knoop. Hij vond dat hij geen medicatie  nodig had. Iedereen moest hem maar nemen zoals hij werkelijk was! Op zijn leeftijd is dit een zeer gevoelig punt. Wij waren ons daar ook van bewust. Steeds hebben we de medicatie als een hulpmiddel voor concentratie en aandacht voorgesteld, en niet als hulpmiddel om gedrag controleerbaarder te maken. We hebben we dikwijls gedacht:  "jongen heb je je pilletje wel genomen"!  Nu lijkt hij toch te beseffen dat de medicatie hem helpt tijdens het studeren. In de examenperiode en tijdens de weekends neemt hij op eigen initiatief ook rilatine door. Misschien zal hij op een latere leeftijd ook de invloed van de medicatie op zijn gedrag gaan beseffen. Maar wij willen dit niet forceren. 
Typerend voor onze zoon is dat hij nog steeds in beweging moet  zijn. Echt stil zitten kan hij niet. Samen met hem TV kijken bijvoorbeeld is een hele ervaring. Steeds verandert hij van houding, zwiert met benen en armen of geeft commentaar op wat hij ziet. Altijd is hij met ‘iets’ bezig. Dit merken we ook wanneer hij op de computer werkt. Soms springt hij  wel driemaal per uur de fiets op om iets te halen of te vragen bij een vriend. Onze garagepoort vertoont al serieuze sporen van slijtage door veelvuldig gebruik. Om dan nog te zwijgen over zijn fiets. 
Toch bewonder ik zijn energie en inzet, vooral als hij iets wil bereiken of een zeker doel voor ogen heeft. Tijdens de kerstvakantie bijvoorbeeld is hij alle dagen gaan werken. Want hij is van plan om binnen de zes maanden een brommer te kopen. Hard werken en geen vakantie hebben, is voor hem geen probleem. In zulke periodes is  hij zelfs 's avonds veel rustiger en opgewekter. Waarschijnlijk komt dat omdat zijn dag goed 'gevuld' was en er ook een beloning op volgt ... zijn loon!  
De laatste tijd komt hij ook heel komisch uit de hoek. Vroeger was hij steeds negatief ingesteld, niets was goed genoeg of het kon altijd beter. Hij schijnt zich momenteel goed in zijn vel te voelen. Het is of hij zichzelf aanvaard zoals hij is. Hij benoemt nu ook hoe hij zich voelt. Uitspraken als "blijf uit mijn buurt, want ik ben zenuwachtig", "ik ben nu niet aanspreekbaar" of "mama, pas op ik ben heel druk", het maakt de omgang met elkaar gemakkelijker.  
Eigenlijk is hij een gewone puber, met goede en slechte dagen, met soms serieuze stemmingswisselingen en misschien van dit alles net een tikkeltje teveel! 
Maar toch is hij niet dat doembeeld geworden van wat ik vroeger dacht. Wij zijn nog niet aan de eindstreep en misschien volgen er nog moeilijke tijden. Maar voorlopig gaat het goed, volgens onze normen toch, en dat is voor ons nu het belangrijkste. Kinderen met ADHD worden driedubbel opgevoed. Als ouders steun en begeleiding krijgen, dan kan dit niet anders dan resultaten geven!  Hierbij wil ik dan ook alle medewerkers en collega-ouders van ZIT STIL hartelijk danken!!!
Een tevreden moeder