Geen communicatie
Ons nieuw samengesteld gezin bestaat uit mijn vriendin met haar twee zonen van 16 en 18 jaar, mijn zoon van 16 en mezelf. Mijn zoon wordt opgevoed in co-ouderschap met mijn ex, en is dus een week bij haar en een week bij mij. De laatste tijd is hij erg stil en negeert hij mij voortdurend. Zo gaan we binnenkort op reis met het hele gezin – iets waar ik van dacht dat hij er echt naar uitkeek. Niet dus, want hij is er helemaal niet enthousiast over. Als ik hem vraag wat er scheelt, dan zegt hij dat alles oké is en gaat op zijn kamer computeren. Ik hou van mijn zoon en wil graag leuke dingen met hem doen, maar ik weet niet hoe ik hierop moet reageren…
Puberteit, een moeilijk periode
Wat kan die puberteit toch een moeilijke tijd zijn, zowel voor ouders als voor de puber zelf.
Veel jongeren trekken zich in die periode terug: ze gaan voornamelijk met vrienden om en willen thuis alleen maar achter de pc zitten.
“We staan ervoor en we moeten erdoor,” is de uitdrukking die het best past bij de puberteit. Geef je zoon de kans om deze verwarrende tijd op zijn eigen manier door te komen. Vraag hem niet altijd wat er scheelt. Je zult merken dat de kans groot is dat hij dingen met je wil ondernemen, maar er niet altijd enthousiast op zal reageren.
Kiezen tussen mama en papa?
Zonder je te willen opzadelen met een schuldgevoel, maar de scheiding van zijn ouders is nog een extra factor die meetelt bij je zoon. Hij leeft nu in twee werelden: de ene week bij zijn moeder, de andere week bij jou. Bovendien hij heeft er twee nieuwe broers bij. Dit is veel om te verwerken voor een puber.
Waarschijnlijk speelt loyaliteit ook een rol: als hij bij jou iets leuk vindt, voelt hij zich misschien schuldig tegenover zijn mama. En omgekeerd is dat net zo. Samen met het gezin met vakantie gaan vindt hij dus vast wel fijn, alleen heeft hij het moeilijk om zijn enthousiaste gevoelens te tonen.
Deze vraag werd beantwoord door de Opvoedingslijn


