Liegen

Mijn dochter van vijf liegt regelmatig. Ze beweert stellig dat ze haar handen reeds gewassen heeft terwijl ik zeker weet dat ze niet in de badkamer geweest is. Ze zegt dat ze bij oma nog niet veel tv gekeken heeft, als ik het navraag blijkt ze heel de woensdagnamiddag voor de buis gehangen te hebben. Moet ik hiertegen ingaan of mag ik ze laten begaan?

Dit antwoord werd geformuleerd door de webnanny van Reddy Teddie.

Kleuters liegen niet omwille van een slecht karakter. Ze kennen nog niet echt het verschil tussen fantasie en werkelijkheid.

Omdat kleuters zo’n levendige fantasie hebben, "verdwalen" ze af en toe in de realiteit. De vertelsels die hieruit voortkomen kunnen door volwassenen onterecht als leugens beschouwd worden. Verder durven kleuters ook hun wensen voor werkelijkheid aannemen. Je dochter wenste dat het handenwassen al voorbij was. Daarom vertelt ze het je doodleuk ook al is het onmogelijk. Omdat ze zich pas afspraken herinneren als je hen erop attent maakt (we kijken geen uren per dag tv), gebruiken kleuters soms leugentjes om bestwil. Daarom lijkt het uren tv kijken bij oma nog niet “teveel”.

Soms liegen kleuters ook wanneer ze bezig zijn een moeilijk gevoel te verwerken, zoals angst bij het slapengaan. Ze zeggen dat ze nooit bang zijn, maar vragen je wel even onder het bed te kijken, om te weten of er toch geen monsters verstopt zijn.

Omgaan met de waarheid is iets nieuws dat kleuters op deze leeftijd moeten leren. Als ouder kan je hen helpen door uit te leggen dat je beter niet kan liegen. Maak met hen het onderscheid tussen wat waar en niet waar is. Echt ingaan tegen het liegen hoeft niet. Begeleid hen om het verschil te zien tussen werkelijkheid en fantasie. Zo begrijpen ze zelf stilaan dat je het best bij de waarheid blijft. Zeg tegen je kind : “ Ik denk dat jij graag zou hebben dat je  handen al gewassen zouden zijn he, maar het is nog niet zo” in plaats van “Je liegt”.

driftbuien

Geplaatst door Anonymous on ma, 28/03/2011 - 13:38
Onze dochter van bijna 4 jaar heeft nogal wat driftbuien. Ze is klein van gestalte en werd in de crèche en nu ook op school vaak betutteld bij de peuters die één jaar jonger zijn. Ze probeert vaak haar zin te krijgen door haar jonger voor te doen dan ze is (trunten, met korte slecht uitgesproken woorden praten -> hoewel ze héél goed ter taal is, als ze daar zin in heeft!) Ze gooit al haar charmes in de strijd om haar zin te krijgen en komt daar mee weg op school en in de opvang. Ze gaat als een razende te keer als ik of haar 2 jaar oudere broer dat niet doen. Roepen, tieren, stampen en een hele vocabulair die je niet voor mogelijk houdt bij een kleuter van amper 4 jaar. Als grote broer geen zin (meer) heeft om met haar te spelen, probeert ze de baas te spelen over hem en begint ze hem te commanderen. Als hij er niet op in gaat, zet ze weer een hele scène op met op het einde tranen van colère. Ik heb al vanalles geprobeerd om haar te kalmeren. Van de hoek tot bemiddelen tss haar en broer tot troosten... Die manieren duren meeestal zo'n 2 à 3 dagen. Daarna is ze weer vrolijk en lief en behulpzaam en alles wat je maar wil. Dan zegt ze: "Ik ben soms heel stout, maar nu ben ik flink é mama!" Dat wordt dan bevestigd en aangemoedigd en al wat je wilt... en dan plots is dat temperament er weer... en kun je een paar dagen geen land met haar bevaren. Sommige dagen ben ik echt ten einde raad. Wat kunnen we nog doen om haar manieren binnen de perken te houden. Ze weet wat ze wil, en dat vinden we op zich heel positief, maar we houden het graag beleefder en zij moet leren accepteren dat niet alles wat ze wil ook daadwerkelijk zal gebeuren.

Nieuwe reactie inzenden

go to top