Een schorsing is, net zoals een uitsluiting, een tuchtmaatregel die een school slechts uitzonderlijk zal nemen. Als een leerling de goede werking van de school echter serieus verstoort, kan het schoolbestuur of de directeur deze leerling eventueel schorsen.

Een ‘schorsing’ betekent dat de geschorste leerling tijdelijk de lessen en activiteiten van zijn klas niet mag volgen. (In tegenstelling tot een ‘uitsluiting’ waarbij de uitgesloten leerling de lessen en activiteiten van zijn klas permanent niet meer mag volgen.)

De regelgeving rond onderwijs voorziet zelf geen concrete bepalingen rond orde- en tuchtmaatregelen. De betrokken wetgeving stelt enkel dat het tuchtreglement steeds opgenomen moet worden in het schoolreglement.

Om na te gaan of een schorsing al dan niet volgens de regels is toegepast, moet men dus steeds het eigen schoolreglement nakijken waarin alle mogelijke tuchtmaatregelen en (beroeps-)procedures worden omschreven. Ook alle nuttige contactgegevens van personen en diensten waarbij ouders terecht kunnen m.b.t. hun klachten over de behandeling van hun kinderen op school moeten ze kunnen terugvinden in het schoolreglement.

Bij een tuchtprocedure moet de school wel steeds een aantal minimale regels volgen: de straf moet in verhouding zijn met het gestelde gedrag, de ouders en de betrokken leerling (vanaf 12 jaar) hebben toegang tot het tuchtdossier en hebben het recht om gehoord te worden, en de beslissing om te schorsen moet schriftelijk gemotiveerd en aan de ouders bezorgd worden.

Een ander aspect die vaak over het hoofd wordt gezien is de opvang van de minderjarige leerling tijdens de schorsing.

In het basisonderwijs is de school verplicht de leerling op te vangen tijdens de schorsing ; in het secundair onderwijs geldt deze verplichting niet. De ouders kunnen het aan de school vragen maar het is geen recht.