• Loslaten

Je hebt het gevoel dat je je zoon verliest aan het gamen, maar in werkelijkheid is hij zich als puber stilaan aan het losmaken van je. Doet hij het niet via games, dan zal je wel ergens anders conflicten over krijgen. Niet fijn natuurlijk, maar wel heel normaal en een fase waar alle ouders van pubers doorheen moeten. Als alleenstaande ouder is dit deel van de opvoeding natuurlijk extra zwaar.

• Praten helpt

Omdat je niet zo heel veel af weet over gamen, maak je je natuurlijk extra ongerust. “Wordt hij niet gewelddadig van die spelletjes? Waarom sluit hij zich zo af?” Misschien stelt het je gerust als je met hem eens over gaming kunt praten? Zo heb je meteen een gespreksonderwerp: pubers die van school komen, hebben vaak geen zin om over school te praten. Hoe ben je zelf als je net van je werk komt ? Misschien kan je zelfs eens een spelletje meespelen?

• Maak goede afspraken

Als ouder heb je wel altijd het recht om afspraken te maken met je kind. Jij bepaalt waar en wanneer je zoon mag spelen. Maar je moet hem ook stilaan zelf verantwoordelijkheden geven. Hem dus af en toe online laten spelen, bijvoorbeeld. Contact met vrienden is voor pubers immers heel erg belangrijk! Jullie spreken ook op voorhand af hoelang hij mag gamen, maar laat ‘m soms ook eens veel langer spelen dan afgesproken. Hoe was je zelf vroeger, als je ouders niet thuis waren en je stiekem tv keek zo lang je wou? Een goede raad: blijf vooral trouw aan wat jij als ouder belangrijk vindt, ook al heeft je kind het hier soms moeilijk mee.

Deze vraag werd beantwoord door de Opvoedingslijn.be