Veel gestelde vragen

Hoe ga ik om met tics?

Mijn zoontje (3,5 jaar) heeft al een hele tijd een tic: hij trekt van die vreemde grimassen. Ik maak het hier heel erg zorgen over en ben bang dat dit zijn hele leven zo zal zijn. We krijgen ook rare blikken als we op stap zijn… Moeten we ons ongerust maken en hoe begeleiden we ons zoontje hierin?

Onschuldig

Als ouder is het inderdaad wel even schrikken als je merkt dat je kind een tic vertoont. Tics komen echter vrij veel voor bij kinderen en zijn over het algemeen vrij onschuldig. Meestal verdwijnen ze ook vanzelf na een tijdje. Het kan in elk geval geen kwaad om eventjes na te gaan wanneer de tic begonnen is en of hij in sterkte toeneemt of niet. Overvalt het je kind vaker thuis dan op school of net omgekeerd? Er kan een erfelijke factor in het spel zijn maar ook psychologische factoren zoals stress en vermoeidheid of grote veranderingen kunnen de oorzaak zijn.

Drukke periode

Voor je zoon is dit in elk geval een heel drukke periode. Hij wordt zelfstandiger en beseft dat hij een eigen willetje heeft. Met zijn gedrag merkt hij dat hij invloed kan uitoefenen op zijn omgeving en veel driejarigen durven dan ook te gaan experimenteren met hoe ver ze kunnen gaan. Tegelijkertijd is dit ook de leeftijd van het zindelijk worden en voor het eerst naar school gaan. Daarbovenop krijgen heel veel kinderen van deze leeftijd net als je zoon, er een broertje of een zusje bij. Dat is eigenlijk best wel wat om te verwerken voor een kleine jongen. Hij kan dat nog niet onder woorden brengen en misschien is de tic een manier om zijn omgeving duidelijk te maken wat hij voelt vanbinnen.

Begripvol

Tics komen dus wel vaker voor en zijn meestal geen reden tot ongerustheid. Vaak hebben kinderen zelf niet eens in de gaten dat ze een tic hebben. Een begripvolle omgeving is dan ook waarschijnlijk de beste garantie dat de tic vanzelf weer verdwijnt. Druk uitoefenen op je kind om zichzelf te ‘beheersen’, of hem straffen bijvoorbeeld zouden wel eens een averechts effect kunnen hebben. Als je echter merkt dat je zoon er echt zelf last van heeft en de tic na een paar maanden niet vanzelf verdwijnt, is het toch aan te raden om hiervoor hulp te zoeken. In dat geval zijn er verschillende mogelijkheden zoals ontspanningsoefeningen, gedragstherapieën… Er kan dan ook eventueel gezocht worden naar dieperliggende oorzaken zoals bepaalde gedrags- of leerproblemen.

Zelfvertrouwen

Om jezelf gerust te stellen, kan je uiteraard altijd raad vragen aan de huisarts of kinderarts. Zo kan je vaststellen of het wel degelijk om een tic gaat of dat er misschien een medische oorzaak aan de basis ligt? Belangrijk voor jou is dat jij er kan zijn voor je kind en hem kan laten voelen dat je hem heel graag ziet, los van zijn tic. Dat is immers maar een heel klein stukje van zijn rijke persoonlijkheid. Zo bouw je samen met hem aan het zelfvertrouwen dat je nodig hebt om met vreemde blikken om te kunnen gaan…

29/04/2013

Reageer

By submitting this form, you accept the Mollom privacy policy.

Niet gevonden wat u zocht? We helpen je graag verder.