Veel gestelde vragen

Hoe leer ik mijn kind dat je niet altijd kan winnen?

Onze dochter (bijna 6 jaar) is altijd al ‘snel’ geweest. Ze leert vlug en krijgt dingen snel onder de knie. Inmiddels is ze zo gewoon geworden om altijd te winnen van leeftijdsgenootjes. Ze is heel competitief ingesteld en kan niet tegen haar verlies. Als dan toch iets niet meteen lukt, geeft ze er de brui aan, mokt en zegt ‘ik kan niks’. Of als ze in de balletvoorstelling geen hoofdrol krijgt, zou ze er ook meteen mee willen stoppen. Hoe leren we haar dat winnen niet nodig is om ook plezier te kunnen hebben?

Karakter en leeftijd

Je wil je kind leren omgaan met het feit dat niet alles om winnen draait of om de beste zijn. Dat is een heel mooie ingesteldheid die je als ouder wil meegeven. Je kind is een ‘ster’ en heeft het moeilijk als ze eventjes van haar voetstuk valt. Een kind kan inderdaad nog bijzonder competitief zijn, afhankelijk van het karakter of temperament. Rond de leeftijd van 6 jaar bijvoorbeeld hebben ze het nog steeds moeilijk om zich in te leven in de anderen. Gaandeweg tijdens de lagere school periode krijgen ze empathie beter onder de knie. Dat je dochter nog in alles de beste wil zijn en moeilijk haar verlies kan verwerken is dus nog heel gewoon op haar leeftijd.

Leren falen

Je kan je kind daar wel op een aantal manier mee helpen om dit toch te leren. Verliezen op één vlak bijvoorbeeld wil niet zeggen dat je ook op andere vlakken faalt. Het onderspit delven bij een spelletje ganzenbord wil niet zeggen dat je ook op andere vlakken minder goed bent. Een positief zelfbeeld is de basis om dat te kunnen aanvaarden. Daar kan jij als ouder aan meebouwen door vooral de nadruk te leggen op je kind z'n doorzettingsvermogen en z'n wilskracht, en minder op de resultaten. Een mindere prestatie is ook goed, zolang je maar je best gedaan hebt. Tegelijkertijd is doorzettingsvermogen een mooie eigenschap maar moet je ook keuzes leren maken: je kan niet alles even goed kunnen. Je kind zal ook moeten leren dat falen niet per definitie iets over hem/haar zegt: zo kunnen de omstandigheden er ook voor zorgen dat iets niet lukt. Sommige ‘mislukkingen’ heb je helemaal niet zelf in de hand.

Een hoge lat?

Je dochter legt de lat voor zichzelf heel hoog. Jullie als ouder lijken daarin niet mee te gaan en haar wat te willen temperen. Belangrijk is dat ook je omgeving je daarin volgt. Legt de balletleerkracht de lat niet te hoog? Zetten ze de ster van de groep ook wel eens op de bank om anderen een kans te geven of draait het ook in de balletles voortdurend om de beste zijn? Hoe zit het met leerkrachten, grootouders…? Tegelijkertijd mag je haar frustratie of verdriet ook zeker niet ontkennen. Laat toe wat ze voelt en tracht het te begrijpen. Samen met haar verwoorden wat ze voelt, zal haar op weg zetten om andere manieren te zoeken om ermee om te gaan.

Een goed voorbeeld

Ook jullie houding kan voor haar een voorbeeld zijn van hoe het anders kan. Leg voor jezelf de lat niet te hoog, sta jezelf toe om fouten te maken of dingen niet te weten en toon dat ook aan je dochter. Zowel voor haar als voor jullie geldt: durft jezelf en elkaar te verwennen, gewoon om wie je bent en niet om wat je kan.

17/10/2013

Reageer

By submitting this form, you accept the Mollom privacy policy.

Niet gevonden wat u zocht? We helpen je graag verder.