Veel gestelde vragen

Hoe omgaan met puberhormonen?

Ik had altijd een goede band met mijn dochter (13 jaar) maar helaas is het vorig jaar, rond haar eerste menstruatie bergaf beginnen gaan. Ze spreekt tegen, studeert amper nog en wil niks meer samen met mij doen. Ik lijk mijn eigen dochter niet meer te herkennen. Sommige mensen wijzen met de vinger naar de puberteit (de hormonen) en zeggen dat het wel zal verbeteren. Is dat zo en kunnen die hormonen echt voor zo’n ommekeer zorgen?

Woelige puberteit

Dat je je als ouder zorgen maakt over de verslechterde relatie met je dochter is heel begrijpelijk. Zeker als je band voordien heel goed was, is het best schrikken als je kind iemand anders lijkt te zijn geworden. Het is vaak zo dat de puberteit een erg woelige periode is. Jongeren beginnen te zoeken naar een eigen identiteit en willen zich losmaken van de ouders. Daar hoort experimenteren met grenzen bij. Waar ouders vroeger hun helden waren, gaan pubers de normen en waarden die ze van thuis meekrijgen meer en meer in vraag stellen. Tegenspreken of minder studeren kunnen dan een stukje rebellie zijn tegen wat jij als ouder belangrijk vindt. Tegelijkertijd is de puberteit een woelige periode met heel veel onzekerheid en twijfel . Die moeilijke emoties kunnen haar concentratie belemmeren en ervoor zorgen dat ze het moeilijk heeft om ook met jou rekening te houden.

Wees er voor je kind

Misschien zit je dochter met een probleem? Het zou goed zijn dat ze met haar emoties ergens terecht kan, liefst bij (een van) haar ouders. Omdat pubers erg gevoelig zijn, is er een stevige vertrouwensband nodig willen ze je iets toevertrouwen. Rond de puberteit is bij veel gezinnen de relatie ouder/kind wat vertroebeld, omdat ouders het plots veranderende gedrag van zoon of dochter niet begrijpen. Slechte schoolresultaten beïnvloeden deze relatie nog eens extra.

Toon begrip

Het is goed dat je niet afwacht tot het ‘vanzelf wel zal overgaan’, want dan zijn er vaak al wat kansen verspeeld . Je zou kunnen proberen je band met je dochter te versterken zodat zij het vertrouwen vindt om haar emoties te delen. Toon haar je bezorgdheid: toon interesse in haar leefwereld, zonder haar te adviseren of te verwijten. Dat heeft meestal een negatieve invloed op de ouder-kindrelatie. Tegelijk heeft je dochter toch ook nog begrenzing nodig. Maak duidelijke afspraken over hoe ze jou bijvoorbeeld aanspreekt. Ze mag haar eigen mening hebben maar over de manier waarop kan je met elkaar onderhandelen. Zo leert ze rekening houden met de gevoelens van een ander zonder dat ze die van zichzelf opzij moet zetten.

29/04/2013

Reacties

Onze dochter is 14 en is 2 jaar al aan t lpubberen ...Leren  doet ze ook niet is al een richting lager gegaan en is nu met de hakken over de sloot.Het GSM gebruik daarentegen is wel gestegen...dag en nacht zit ze op facebook en chat!komt pas tegen de middag uit haar bed!loopt de ganse dag in haar ondergoed!!en mijne man vindt dat allemaal kunnen,,?ik erger mij er mateloos over!!wat kan ik veranderen of hoe pak ik het aan???

Beste ouder,Je dochter klinkt inderdaad als een echte puber. In deze fase maakt ze zich stilaan los van haar ouders om zo de grote stap richting volwassenheid te zetten. Pubers gaan op zoek naar zichzelf, naar wie ze zijn en wat ze willen en dat is geen makkelijke opdracht. Leeftijdsgenoten worden daarbij belangrijker en vaak zetten pubers zich af tegen de normen en de waarden die ze meekrijgen van hun ouders. Sociale media zoals Facebook en chat zijn een heel gewoon deel van die zoektocht geworden en ook een zekere desinteresse in school hoort bij het opgroeien.Dat haar gedrag heel goed te verklaren is vanuit de puberteit, wil uiteraard niet zeggen dat je haar gedrag zomaar door de vingers moet zien. Enerzijds is je dochter op zoek naar meer zelfstandigheid, anderzijds heeft ze als veertienjarige toch nog sturing nodig. Een puber begrenzen kan je niet meer doen zoals je bijvoorbeeld een kleutertje grenzen meegeeft. Verbieden, straffen of verplichten hebben vaak een averechts effect. Het belangrijkste bij de opvoeding van een puber is communicatie. De grootste kans op slagen heb je als ouder om vanuit interesse met je kind te praten. Wat trekt je dochter bijvoorbeeld zo aan in Facebook en chat? Voelt ze zich goed op school of bij haar vriendinnen? Wat zijn haar dromen voor de toekomst? Van daaruit kan je ook jouw bezorgdheden uiten. Het lijkt ook dat haar vader zich minder zorgen lijkt te maken. Kan je ook met hem hierover praten zodat jullie beiden van elkaar duidelijk weten waar je je wel/geen zorgen over maakt?Samen met je dochter kan je proberen om afspraken te maken. Samenleven onder één dak is een verantwoordelijkheid van iedereen die in jullie gezin leeft. Om de sfeer prettig te houden, is het belangrijk dat iedereen zijn bijdrage doet.  Dat kan ook uit een aantal concrete taken bestaan.   Een kwestie van een beetje geven en nemen dus. Misschien kan je dochter ook zelf voorstellen doen over hoe het prettiger kan? Door naar haar te luisteren en haar bijdrage te waarderen, is de kans groter dat ze zich zal houden aan jullie afspraken, bijvoorbeeld rond het opstaan of zich aankleden. Daarmee laat je haar ook voelen dat ze bij jou terecht kan als er iets is. Het kan ook best zijn dat ze zich op school niet oké voelt of dat de twijfels van de puberteit haar zwaar vallen?Heel wat ouders hebben het moeilijk om tijdens de puberteit nog een positief beeld van hun puber te hebben. Probeer dus zeker ook na te gaan wat wel goed gaat. Is er bijvoorbeeld een hobby waarin ze uitblinkt? Of zijn er bepaalde vakken op school waar ze wel voluit voor gaat? Wil je hier graag wat dieper op ingaan, dan ben je welkom ons opnieuw te contacteren. vriendelijke groetde opvoedingslijn  

Reageer

By submitting this form, you accept the Mollom privacy policy.

Niet gevonden wat u zocht? We helpen je graag verder.