Veel gestelde vragen

Vragen rond co-ouderschap?

Tien jaar geleden zijn mijn ex en ik gescheiden. We hebben één zoon (17 jaar) en kozen toen voor co-ouderschap. Nu is hij het beu om elke week te verhuizen en wil hij niet langer de ene week bij zijn vader en de andere week bij zijn moeder wonen. Wat doen we hiermee?

Twee huizen

In twee huizen wonen is niet niks en zeker niet tijdens je puberteit. Een zeventienjarige is druk bezig met het uitbouwen van zijn eigen leven. Daar horen vrienden bij en hobby’s maar ook een eigen plekje waar hij zich terug kan trekken wordt dan heel belangrijk. Je zoon stelt dus eigenlijk een heel logische vraag. Over en weer verhuizen is een tijdrovende klus en kan behoorlijk belastend zijn.

De reden?

Naast de praktische beslommeringen die gepaard gaan met het wekelijkse verhuizen, kunnen er ook nog andere redenen spelen. Misschien voelt hij zich in het ene huis comfortabeler dan in het andere? Of zijn bij jou of bij de andere ouder de regels soepeler? Zijn vrienden en hobby’s beter bereikbaar vanuit het ene huis? Door met je zoon het gesprek aan te gaan, zal hij zich in elk geval gehoord voelen en daardoor ook gewaardeerd. Dat maakt de kans groter dat als jullie niet instemmen met zijn vraag, hij daar toch mee akkoord kan gaan.

Hoe?

Een ouderschapsregeling hoort flexibel te zijn en naargelang de levensfase van je kind, of afhankelijk van veranderingen in jullie leven, aangepast te kunnen worden. Tot 18 jaar staat je zoon onder het ouderlijk gezag van jullie beiden. Dat wil dus zeggen dat jullie nog steeds de knoop doorhakken. Toch houd je in de praktijk best rekening met de wensen van je zoon. Samen kunnen jullie ook alternatieven bedenken. Misschien kan de ouder bij wie hij niet meer woont op bezoek komen? Of kan hij zelf tussendoor even langsgaan? Zo kunnen jullie een regeling op jullie maat bedenken waarbij je rekening houdt met zijn wensen maar ook jezelf niet vergeet. Ook jullie praktische bezwaren kunnen deel uitmaken van het beslissingsproces.

Wat als?

Als je kind een keuze maakt, kan je dat best niet als een persoonlijke overwinning of juist afwijzing zien. Vertrouw erop dat jij en je ex samen ouder blijven, ook al nadert je kind de volwassenheid. Dat je kind hierover met jullie kan praten, bewijst alvast dat er een vertrouwensrelatie is. Voor elke ouder die zijn of haar kind minder ziet, geldt in elk geval dat niet het aantal keren dat jullie elkaar zien telt, maar wel de kwaliteit van je contacten. Als jullie erin slagen om dit op een verstandige manier samen te bespreken, met respect voor de leefwereld van jullie kind, komen er jullie er zeker uit!

29/04/2013

Reacties

Wij doen al 6 jaar aan co ouderschap over onze inmiddels 12 jarige zoon. In de schoolweken komt hij wel na school eerst naar mama voor eten en huiswerk omdat papa niet voor 18u30 thuis is en mama al om 16u thuis is.In begin ging het moeilijk met de wissel om naar papa te gaan maar naarmate de tijd ging het beter en beter. Tot over een goed jaar, het weer moeilijk ging kwa overgang en gedrag. Je voelde dat Olivier protesteerde. Toen mijn stoute schoenen aangetrokken en met de zoon gepraat met wat hij zelf het liefste wou en zoals verwacht was het om het meeste bij mama te zijn. Hij wou het enkel niet toegeven tov papa om hem niet te kwetsen. Dus toen ik het voostel aan papa deed ter goede wil van Olivier was het antwoord, zolang olivier zelf niets vraagt! Maar die dierf niet en ik heb zijn gevoelens gerespecteerd en gezwegen! Even ging het precies beter, maar nu weer van kwaad naar erger. Ik krijg hem elke week slecht gezind en overstuur terug! Hij weet dat het niet goed voelt bij papa maar kan ook niet verwoorden waarom, laat staan om erover te praten! Ik denk dat ik echt iets moet doen want ik zie dat mijn kind ongelukkig is en slecht gedrag begint te vertonen! Ik hoop dat hij er op termijn niets aan overhoud! De vraag is wat kan ik doen zonder zijn eigen waarde te schenden?

Beste ouder,

Voor een kind van 12 is in twee huizen wonen niet niks. Het feit dat je zoon nu minder graag naar zijn papa lijkt te gaan kan heel diverse redenen hebben. Dat kan bijvoorbeeld met de levensfase te maken hebben. Een twaalfjarige maakt zich stilaan meer en meer los van thuis en vrienden worden steeds belangrijker. Zo heeft hij misschien als hij bij jou is meer contact met vrienden of kan hij makkelijker deelnemen aan hobby’s? En ook heeft een beginnende puber meer en meer nood aan een eigen plekje waar hij zich terug kan trekken. Over en weer verhuizen is een tijdrovende klus en kan behoorlijk belastend zijn.
Naast de praktische beslommeringen die gepaard gaan met het wekelijkse verhuizen, kunnen er ook nog andere redenen spelen. Misschien voelt hij zich in het ene huis comfortabeler dan in het andere? Of zijn bij jou of bij de andere ouder de regels soepeler? Of zijn er recent dingen veranderd zoals een nieuwe relatie bij jou of bij je ex? En ook loyaliteit kan nog lang na de scheiding een rol blijven spelen bij een kind. Het feit dat je zoon zijn papa niet wil kwetsen, is een gevoel waar je best ruimte voor kan maken door het te erkennen. Dat is voor een kind een heel natuurlijke reactie.

Door met je zoon het gesprek aan te gaan, zal hij zich in elk geval gehoord voelen en daardoor ook gewaardeerd. Ook al lukt het hem nog niet zo goed te verwoorden wat de reden nu precies is, toch kan je blijven proberen met hem het gesprek aan te gaan. Zo leert hij in elk geval dat hij altijd bij jou terecht kan.
Blijft nog belangrijk voor je zoon dat hij ook aan papa kan laten weten wat hij belangrijk vindt, waar hij mee zit. Want jij kan enkel luisteren en proberen hem te begrijpen, maar jij kan niets veranderen aan de situatie bij de andere ouder. Dat kan hij zelf door ook met papa open te praten. Je kan hem hierin helpen door hem bij jou te laten oefenen. Wat wil je zeggen? Hoe ga je het zeggen? Belangrijk daarbij is dat jij tegenover je ex-partner geen veroordelende houding aanneemt maar je zoon de kans geeft om ook zijn papa graag te zien, op zijn eigen manier.

Dat je zoon hierover met jou kan praten, bewijst alvast dat er een vertrouwensrelatie is. Als jullie erin slagen om dit op een verstandige manier samen te bespreken, met respect voor de leefwereld van jullie zoon, komen er jullie er zeker uit!

Vriendelijke groet,
De Opvoedingslijn

Reageer

By submitting this form, you accept the Mollom privacy policy.

Niet gevonden wat u zocht? We helpen je graag verder.