Opvoeden, dat doen we samen: Eline blogt

diversiteit racisme

Maak kennis met onze gastblogger voor de Week van de Opvoeding.

Eline Charles maakt deel uit van het team in De Stuyverij en is community manager bij Cokido
Opgroeien in een multicultureel gezin met haar Mauritiaanse vader (die al voetballend naar België kwam) en haar Belgische moeder (die haar tijd ver voor was) gaf haar een doorzettersmentaliteit en een intense drive om de samenleving voor iedereen een beetje beter te maken. Drie jaar geleden kwam ze zo bij De Stuyverij terecht. 

De Stuyverij ontwikkelt nieuwe samenwerkingsmodellen om zo meer balans te creeëren. Balans in eigen leven, waar werk, persoonlijke ontwikkeling en gezin aan bod komen, maar ook balans in onze samenleving.  Zo ontstond bijvoorbeeld ook Cokido, een project dat een antwoord biedt op de groeiende vraag naar kinderopvang tijdens de schoolvakanties. Ouders die de kinderopvang zelf organiseren via een beurtrolsysteem, 1 dag opvang geven is er 4 terug krijgen. Ontstaan vanuit een burgerinitiatief groeide Cokido uit tot een heus platform om deze vorm van kinderopvang te ondersteunen. Vanuit het geloof dat ieder gezin recht moet hebben op kwalitatieve en betaalbare kinderopvang. Opvoeden, dat doen we samen!

Toen mijn moeder beviel van haar eerste zoon vloog haar schoonmoeder 13u naar België om te helpen. Dat was namelijk evident. Tegen de tijd dat ik geboren was, woonden we naast haar moeder en op twee tellen van haar zus, mijn oma en tante dus. Er was altijd iemand om een gezin van drie mee te helpen ondersteunen. Hulp bij de was, een warme maaltijd op zaterdag, opvang nodig? Je hoefde niet ver te zoeken. 

Haar netwerk, dat was haar familie. 

Tegen de tijd dat ik beviel van mijn eerste dochter woonde ik op een afgelegen boerderij. Mijn beide ouders werkten nog, idem voor de schoonouders (en ik heb er dan nog wel 4) en mijn broer en zus hebben elk hun eigen boontjes te doppen. De was en eten maken doe je tegenwoordig zelf. 

Mijn netwerk...

In mijn eerste jaar als mama komen de woorden 'sociaal geïsoleerd' toch af en toe boven.

De zoektocht naar een goede crèche is redelijk vlot verlopen. Ik hoorde al andere verhalen... Het gebrek aan opvang tijdens schoolvakanties en pedagogische studiedagen, naschoolse opvang en woensdagmiddag opvang zorgen dan weer wel voor een hersenbrekende puzzel in mijn dagdagelijks leven, eentje die weegt en waar ik me zorgen om maak. 

Laat ik maar van in het begin toegeven, ik ben niet zo goed georganiseerd, zeker niet op gezinsvlak. Ja mijn kinderen hebben alles wat nodig is, mee naar school. Die heb ik dan 's ochtends om 7u nog allemaal in een zak geploft terwijl ik een kop koffie probeer te drinken en zeker niet mag vergeten mijn tanden nog te poetsen voor ik in de auto kruip. En ja ik kan ook enorm goed doen alsof ik alles onder controle heb. 

Maar nee, het antwoord is eigenlijk keihard nee. Ik ben dan dus ook niet de ouder die kampjes een half jaar op voorhand gepland heeft en al in december weet wanneer ik in juli en augustus vakantie kan nemen. Daarnaast heb ik geen zak geld onder mijn matras liggen om dat hele gedoe ook nog eens te bekostigen. Het is zoeken, smeken, regelen, rondrijden, stressen, tellen en eigenlijk heel blij zijn als 1 september daar plots is. 

Niet ok denk ik dan. 

Maar goed, elke ouder snapt mijn punt wel denk ik: ik heb enorm veel nood aan een netwerk!   

Het is zoeken, smeken, regelen, rondrijden, stressen en tellen!

Ik doe graag dingen samen met anderen. Eender wat eigenlijk, ik help graag en krijg enorm veel voldoening als we iets kunnen verwezenlijken. Daarom ben ik naar een dorp verhuisd, want in dorpen praten mensen nog met elkaar. Ik heb een kleine school gezocht, methodeonderwijs, want daar heb je als ouder tenminste nog in de pap te brokken, en ben van de partij op vanalles en nog wat om gewoon te helpen. 

Zal ik een geheim verklappen? Alles wat ik doe, is eigenlijk een weerspiegeling van wat ik zelf zoek. Ik help omdat ik zelf hulp zoek, ik zoek connecties, ik zoek een hechte groep van mensen die elkaar ondersteunen. Een vangnet, een hart onder de riem, een reddingslijn als ik het even niet helemaal onder controle heb. Het netwerk dat mij niet meer gegund is. Doordat iedereen langer moet werken, doordat de druk op de samenleving verhoogt en doordat we allemaal onze deur dichttrekken als we thuiskomen.

'Ik zoek netwerk' ging over in 'ik zocht netwerk'. Ik vond het in De Stuyverij en bij Cokido. 

Ouders die in een beurtrolsysteem opvang organiseren voor hun kinderen. Hoe simpel klinkt dat… en toch valt iedereen omver als ze het horen. Fantastisch plan hoor ik je denken. Akkoord! De stress rond kinderopvang direct opgelost, ik kan het lezen in je ogen, en je hebt gelijk. Door samen, gewoon samen, eens te zien hoe we de dingen kunnen oplossen ontstaan er fantastische initiatieven, en zo klein als ze beginnen, zo groot is hun impact als ze de tijd krijgen om te groeien. Niet alleen voor de kinderen, die vinden deze soort vorm van opvang trouwens volledig de max, maar ook voor ons, de ploeterouders die zich af en toe wel eens voelen falen. Die soms niet meer weten waar ze hulp kunnen vinden en dan maar gewoon doen alsof alles prima gaat. De ouders die een netwerk verloren zijn, door de maatschappij en hoe alles tegenwoordig draait. 

Ik vond dat netwerk, dicht bij de deur, in de wandelgangen van mijn school. 

Een netwerk met een niet te onderschatten impact op de wereld die mijn gezin is, en gerealiseerd door gewoon een stel ouders met hetzelfde probleem. Moest er nu eens steun zijn voor die ouders die niet bij de pakken blijven zitten, of die geëngageerde mensen die beginnen samentuinen, of die jonge gasten met een project in hun buurt. Ik krijg direct weer wat hoop in de wereld. Want als je ziet dat een klein burgerinitiatief dat “De Bijspelerij” eerst was, uitgroeide tot een netwerk van 60 groepen over heel Vlaanderen, kan je mij dan nog zeggen dat de gewone mens geen verandering kan brengen? Ik kan die verandering nochtans voelen, heel dichtbij, en ik hoop dat ze op een dag tot bij iedereen geraakt.
 

Ondersteuning in je buurt

Zoek je steun bij het opvoeden? Het Huis van het Kind helpt je op weg.

Vind het Huis van het Kind in je buurt.

Stel je vraag

Een vraag over opvoeden?  De Opvoedingslijn geeft een antwoord op maat.

Stel je vraag via het contactformulier.

Download pdf