Scheiding: interview met Veerle

interview scheiding

Veerle (35) is mama van Kobe (4) en Charlotte (2). Acht maanden geleden verloor ze alle vaste grond onder haar voeten toen haar man haar als een donderslag bij heldere hemel vertelde dat hij weg ging bij haar. Veerles verhaal over de emotionele rollercoaster waarin ze belandde en haar enorme drang om haar kinderen heel dicht bij haar te houden.

 

‘Op een warme avond in juni meldde Joris mij dat hij een nieuwe vriendin had en bij me wegging. Dat had ik helemaal niet zien aankomen. We hadden het goed samen, deden leuke dingen met de kinderen, ik dacht dat we gelukkig waren. En plots valt dat plaatje helemaal in stukken uit elkaar. Enkele maanden voordien was mijn schoonbroer plots overleden. Joris was vaak nog verdrietig en had meer tijd voor zichzelf nodig, ging regelmatig alleen de deur uit, maar ik dacht dat dat deel uitmaakte van het rouwproces. Ik probeerde een uur op hem in te praten, maar zijn besluit stond vast. Het gevoel van machteloosheid dat me toen overviel, was enorm.’

Een scheiding betekent het verlies van het vertrouwde gezin. Wat maakte dat bij jou los?

Veerle: ‘Onmiddellijk na het nieuws was ik in shock. Mijn gedachten schoten alle kanten op: wat met het huis, ga ik het financieel redden, hoe moet dat met de kinderen… Het voelde alsof er buiten een hevige oorlog woedde en er elk moment een bom op ons huis kon vallen. Ik wilde in een schuilkelder kruipen met mijn twee kinderen dicht bij mij, en ineengedoken wachten tot het weer veilig was. Je moet weten dat er geen scheidingen voorkomen in mijn familie. Mijn ouders, nonkels, tantes, grootouders: iedereen blijft lang en gelukkig getrouwd. Toen ik trouwde met Joris, ging ik er ook vanuit dat het voor altijd was en dat onze kinderen in een warm nest zouden opgroeien. Dat die droom aan diggelen ging door een beslissing waar ik helemaal buiten werd gehouden, sloeg de bodem onder mijn voeten weg.’

Ik wilde ineengedoken wachten tot het weer veilig was

Je kinderen zijn nog heel jong. Hoe hebben jullie het nieuws van de scheiding verteld?

Veerle: ‘Mijn kwaadheid was zo groot, dat ik die taak in Joris zijn schoot had geworpen: “Vertel jij het dan maar, als dit is wat je wil”. Charlotte was nog te klein om in het gesprek te betrekken, dus we zaten met z’n drieën in de tuin. Joris vertelde heel omfloerst over mama’s en papa’s die soms niet meer verliefd zijn op elkaar. Kobe had helemaal niet door dat het over ons ging en werd afgeleid door een vlieg. Het was dus niet bepaald een gesprek zodat je ze in de boeken aanbevolen krijgt.’

Er zijn heel wat boeken over scheiding geschreven. Heb je die geraadpleegd?

Veerle: ‘Na dat eerste weekend vol tranen en ontreddering, schoot ik helemaal in een actieve oplossingsgerichte modus. Ik heb alles gelezen wat er te lezen valt: over hechtingstheorieën, parentificatie, de noden van kinderen naargelang hun leeftijd, juridische adviezen, noem maar op. Leerrijk, zeker en vast, maar het legde ook een zekere druk: volgens veel van die boeken is een goede communicatie met je ex onontbeerlijk om het ouderschap na de scheiding goed in te vullen. Dat kon ik me niet voorstellen, ik wilde mijn ex niet meer in de ogen kijken en wou zo weinig mogelijk met hem te maken hebben. Het boek ‘Blijven staan ondanks de storm’ was in dat opzicht een verademing. Dat boek was voor mij de kennismaking met het parallel solo ouderschap, waarbij je een aantal afspraken vastlegt met je ex en vooral de verantwoordelijkheid opneemt voor je eigen ouderschap, los van de andere ouder. Dat zo’n aanpak ook mogelijk was, gaf me weer zuurstof.’

Je actiemodus stond al heel snel aan. Er komen ook zoveel praktische zaken kijken bij een scheiding, net op een moment dat je erg kwetsbaar bent. Hoe voelde dat voor jou?

Veerle: ‘In eerste instantie dacht ik heel praktisch. Kobe ging op dat moment naar een klein dorpsschooltje enkele kilometers verderop. Mijn ex was onmiddellijk na het bericht van de scheiding vertrokken met de enige gezinswagen. Ik ben dan halsoverkop gaan aanbellen bij een kennis, die zorgcoördinator is op de school hier vlakbij. Zo kon Kobe op maandag al de schoolswitch doen en had ik geen auto nodig om hem naar school te brengen. Joris ging akkoord met die schoolverandering. Niet evident voor een kind in de eerste kleuterklas, zo zonder voorbereiding. Gelukkig heeft de zorgcoördinator dat heel zorgzaam aangepakt. De eerste dagen hield ze Kobe extra in de gaten en stuurde ze mij een berichtje zodat ik wist dat hij goed integreerde op de nieuwe school. 
Ik zat diezelfde dag ook al in het bureau bij de coördinator van het kinderdagverblijf van Charlotte. Ik zal nooit vergeten hoe de coördinator reageerde op het nieuws. Ze maakte tijd, vertelde dat ze ook een scheiding had meegemaakt en begreep hoe moeilijk ik het nu had. Echt luisteren en empathie voelen, het doet zo enorm deugd als je je verhaal doet bij professionals! Ik heb het ook ervaren bij mijn huisarts, en hoor nog steeds de waarderende woorden van de verpleegkundige van Kind en Gezin toen ze op huisbezoek kwam. Die mensen kunnen echt het verschil maken door hun job.’

Een professional die echt luistert, dat doet zoveel deugd!

Vond je ook steun bij je familie en vrienden?

Veerle: ‘Zeker. Mijn zus nam die eerste dagen het huishouden over en zorgde dat er eten op tafel kwam. Zelf kon ik daar totaal niet mee bezig zijn. Ik sliep niet, ik at niet, dacht niet aan eten voor de kinderen. In de daaropvolgende maanden heb ik heel vaak gelogeerd bij mijn ouders. De steun die ik daar kreeg, is onbetaalbaar.
Ook het werk gaf me houvast. Twee weken na de breuk heb ik een mail gestuurd naar het ganse team. Ik vertelde hen over de niet zelf gekozen pijnlijke scheiding, en vroeg hen om hun bezorgdheid om mij niet constant te uiten. Zo kon ik zelf beslissen wanneer en met wie ik het er wou over hebben. Ik wou me ook verontschuldigen voor de momenten dat ik er niet 100% bij was. Het deed goed om zo duidelijk te zijn en mijn behoeften te benoemen in die mail. Mijn collega’s hebben mijn verdriet mee gedragen op een subtiele manier. En de flexibiliteit van mijn leidinggevende hielp me enorm om aan de slag te blijven en toch de praktische zaken van het alleenstaand ouderschap te regelen.’

Hoe verwerken de kinderen de scheiding nu? Hoe ondersteun je hen als ze het moeilijk hebben?

Veerle: ‘Kobe had in eerste instantie last van slapeloosheid en heel wat fysieke kwaaltjes. De slaapproblemen heb ik snel kunnen draaien. Telkens hij wakker werd, ging ik hem heel rustig troosten en hield ik hem even dicht bij mij aan. Ik legde hem wel elke keer in zijn eigen bedje terug. Hij is helemaal weg van Janneke Maan, dus op een avond waarop hij al ontelbare keren geroepen had, tekende ik in een opwelling tien maantjes op een blad. Voor elke nacht dat hij rustig sliep, mocht hij een stempel zetten. Na tien stempels kreeg hij een klein cadeautje. Dat vond hij geweldig. Nu mag hij nog een keertje per avond uit zijn bed komen om een vraag te stellen. Daar maakt hij dan ook gretig gebruik van. Vaak staat hij dan wat voor mij te draaien, nog niet goed wetende wat hij wil vragen (lacht). Nadien leg ik hem terug in zijn bed en slaapt hij meestal de hele nacht door.
Kobe zocht ook naar woorden om de gebeurtenissen te vertalen. Niet makkelijk voor zo’n jong kind. ‘Mama en papa zijn niet meer verliefd’ werd bij hem: ‘papa is niet meer verlegen op mama’. Samen boekjes lezen kan helpen om dingen te verwoorden. 
Een periode kwam Kobe ook vaak verkondigen “Als ik groot ben, word ik papa”. Het is een gevoelig jongetje en hij zorgt graag, ook voor mij. Toen heb ik vaak de boodschap herhaald dat het leuk is om kindje te zijn, omdat je dan veel mag spelen.
Ik was zo hard mijn best aan het doen om een lieve, betrokken mama te zijn dat ik er zelf onderdoor ging. Het voelde alsof ik de ganse dag toneel speelde. Al mijn boosheid zat vast. In het Huis van het Kind raakte ik in gesprek met de coördinator. Opnieuw een warme, hartelijke vrouw. Zij toonde mij dat ik mijn gevoelens best aan de kinderen mocht laten zien. Nu vertel ik dat er een muurtje is tussen mama en papa. En dat me dat vaak verdrietig maakt omdat ik niet meer over het muurtje kan kijken om te zien hoe het bij papa gaat. Maar dat zij wel aan beide kanten van de muur een ouder hebben die hen heel graag ziet en goed voor hen wil zorgen. Ik toon dat ook echt, met Duplo blokjes en figuurtjes. Dat helpt. Kobe wil nog vaak dat muurtje afbreken. Dan geef ik hem telkens dezelfde boodschap: mama en papa zien jou allebei heel erg graag, ook al wonen we niet meer samen en staat dat muurtje tussen ons.’

Heeft de scheiding jou als ouder veranderd?

Veerle: ‘Ik ben veel meer aanwezig als mama dan voorheen. Dat warme nest waar ze recht op hebben, probeer ik voor hen te creëren. Samen spelen, een onverwachte picknick, tijd maken om in gesprek te gaan met hen: het is nog belangrijker geworden. Ik was een overbeschermende mama, en heb ingezien dat ik mijn kinderen moet leren loslaten en helpen groeien naar zelfstandigheid. Dat zit in kleine dingen: Kobe die zijn boekentas zelf draagt en zelf zijn schoenen aandoet bijvoorbeeld. Ook wil ik dat ze weten dat hun gevoelens er mogen zijn. Charlotte heeft een sterk karakter en uit zich snel. Kobe zal, net zoals ik, gevoelens onderdrukken en ervan weglopen. Als hij boos is, moedig ik hem aan om even buiten te gaan sjotten. Daarna spreken we erover, in eenvoudige woorden. Eén van zijn lievelingsboekjes gaat over verdrietig zijn. Dan vertel ik dat zijn traantjes gerust mogen stromen. En dat die tranen allemaal in een beekje vallen, dat naar de zee stroomt, waar alle tranen van de wereld samenkomen. Zo probeer ik hem duidelijk te maken dat iedereen wel eens verdrietig is.
De laatste maanden heb ik ook heel hard gewerkt om het netwerk rond ons drieën te vergroten. Ik regelde talloze speelafspraakjes voor de kinderen, en nodigde dan telkens ook de ouders uit voor een aperitiefje. Als ik nu door het dorp loop, ken ik enorm veel mensen, in tegenstelling tot vroeger. Dat geeft een heel warm gevoel.’

Ben je veranderd als mens door de scheiding?

Veerle: ‘In mijn bureau hangt een citaat van Nelson Mandela bij zijn vrijlating: “As I walked out the door toward my freedom, I knew that if I did not leave all the anger, hatred and bitterness behind, that I would still be in prison”. Dat inspireert mij: pas als ik mijn woede kan achterlaten, zal ik echt vrij zijn Ook het boeddhisme intrigeert me al langer. Ik wil tot vergeving komen, compassie voelen. Daarom ging ik in therapie. Daar leerde ik dat ik eerst mijn gevoelens moet toelaten. Het zijn heftige gevoelens, van haat en walging voor mijn ex. En gevoelens waar ik me voor schaam. Op zwarte momenten flitste het door mijn hoofd dat het de ultieme wraak zou zijn, mocht ik uit het leven stappen en de kinderen meenemen. Het is belangrijk dat je die gedachten uitspreekt en er niet in verstrikt geraakt. Ik had veel emoties zo onderdrukt dat ik niets meer voelde. Nu is dat helingsproces bezig. Ik heb ingezien dat mijn ex altijd in de verdediging zal schieten en dat hij steeds de oorzaak van wat fout gaat, buiten zichzelf legt. Dat zal ik niet veranderen. Ik kan wel hard werken aan mezelf. Want mijn houding heeft wel invloed op hoe hij reageert. Zaken zoals een whatsapp afsluiten met ‘tot straks’ en een knikje als begroeting bij een wisselmoment, lijken klein maar zijn voor mij enorme stappen. Ik ben er fier op dat ik die zet. Ik evolueer van verwijten uiten naar mijn behoeften voorop zetten. Bij de bemiddelaar hou ik een briefje op mijn schoot, waarop staat waar ik nood aan heb. Dat is mijn houvast tijdens die gesprekken, samen met ademhalingsoefeningen om uit de emotie te blijven.

 Goed voor jezelf zorgen, het is mijn gouden tip.

En aanvaarden dat je af en toe een terugval hebt. De dag dat Charlotte twee werd, was ze bij haar papa. Ik maakte mezelf wijs dat dat best ok was. Wij zouden wel een andere dag haar verjaardag vieren. En toen kwam die dag, vol herinneringen aan haar geboorte, en wilde ik niets anders dan mijn neus in haar blonde krulletjes stoppen en ruiken en knuffelen met mijn meisje. Ik reed naar het werk en crashte. Een lieve collega stond er voor me. Ze liet me uithuilen en zei “het is niet eerlijk”. Die erkenning en troost haalden me erdoor. 
Het is een heftig verhaal dat ik niet op 1, 2, 3 verwerk. Ik heb nog een hele weg af te leggen. De steun van zoveel mensen doet deugd. Zo’n grote kom verdriet is te zwaar om alleen te dragen. Tegelijk voel ik me vandaag al zoveel sterker. Ik ervaar wat het is om veerkracht op te bouwen. Dat voelt immens goed.’


 

Ondersteuning in je buurt

Zoek je steun bij het opvoeden? Het Huis van het Kind helpt je op weg.

Vind het Huis van het Kind in je buurt.

Stel je vraag

Een vraag over opvoeden?  De Opvoedingslijn geeft een antwoord op maat.

Stel je vraag via het contactformulier.

Download pdf