Scheiding: interview met Walter

scheiding interview Walter

Walter (47 jaar) scheidde tien jaar geleden. Zijn dochter Fien was toen twee jaar, zoon Daan was vijf. ‘Na al die tijd kan ik zeggen dat het goed gaat met ons. Al heeft dat tijd en energie gekost.’

Van partners naar ouders, de stap was groot voor Walter en zijn ex-vrouw: ‘Het was een moeilijke periode. Onze kinderen waren slechte slapers, en het slaaptekort sloopte ons allebei. We waren ook heel bewuste ouders, wilden het wellicht allemaal te goed doen. De boeken van de ontwikkelingspsychologe Solter werden hier druk gelezen: kinderen die huilen, hebben troost nodig, waarbij we te weinig stilstonden bij wat we zelf nodig hadden. In die heftige periode werd mijn toenmalige vrouw verliefd op iemand anders. 14 maanden lang was er twijfel, dan gingen we apart wonen. Na een tweetal maanden bleek de breuk definitief.’

Hoe hebben jullie dat nieuws aan de kinderen verteld? 

Walter: ‘Onze kinderen waren nooit getuigen van enige ruzie. De kinderen wisten dus niet dat het niet goed ging tussen ons. De periode waarin we tijdelijk apart woonden, hadden we nog niet zo duidelijk benoemd wat er gaande was. Eens we beseften dat er geen weg terug was, hebben we verteld dat mama papa niet meer zo graag zag. Dat er een andere man een rol speelde, hielden we bewust achterwege. Dat vond ik niet altijd makkelijk, het is menselijk om de neiging te hebben toch wat met de vinger naar een schuldige te wijzen, maar ik besefte dat de kinderen meer baat hebben bij een neutrale benadering omdat ze hun beide ouders graag zien, en te jong waren om de draagwijdte te beseffen van wat gaande was.’

Hoe reageerden je kinderen op de nieuwe situatie?

Walter: ‘Fien had immens veel verdriet. Ze miste de afwezige ouder enorm, ook al kozen we in het begin voor een wissel om de halve week omdat de kinderen nog zo jong waren. Ze huilde heel vaak en wou veel vastgehouden worden. Vaak nam ze mijn hand en de hand van haar mama, en trok ze ons fysiek naar elkaar toe om ons terug samen te brengen. Daan was toen vijf, en verstandelijk best voor op zijn leeftijd. Hij stelde veel waarom-vragen, telkens opnieuw. Het duurde wel even voor de realiteit tot hem doordrong.’

Van samen opvoeden naar deeltijds ouderschap, het is een behoorlijke stap. Je bent zelf op je kwetsbaarst en tegelijk hebben de kinderen extra ondersteuning nodig.

Walter: ‘Het moeilijkste vond ik het ontbreken van een klankbord. Ik miste de gezelligheid van een gezin, samen naar de kinderen kijken en zeggen ‘zie hoe schoon ze aan het spelen zijn’. Als alleenstaande ouder ben je altijd de beslisser. Ik plande de tijd met de kinderen in het begin vaak vol, om de leegte die ontstaan was na de scheiding op te vullen. We zijn talloze keren naar de Zoo en naar Planckendael geweest, het werd een soort ritueel. Thuis ging ik op zoek naar non-verbale manieren om de kinderen hun verhaal te laten doen. Dan tekenden we samen op grote papieren, waarbij we elkaar na verloop van tijd tegen kwamen en samen verder vorm gaven aan de figuren op het blad. En ik leerde ook enkele technieken om mindfulness te leven. Een bodyscan bij de kinderen bijvoorbeeld: heel bewust leren voelen hoe je lichaam is op dat moment. Soms zetten we negatieve gevoelens op een bootje dat we lieten wegvaren. 
Mijn kinderen haalden tegelijk ook het speelse in mij boven: we ravotten, stoeiden met elkaar, en genoten ook vaak van momenten samen in de zetel. Nog steeds komt mijn zoon, ondertussen een grote beer van 1m80, af en toe eens bijtanken bij mij, even een knuffel halen of wat leunen. Het doet deugd om te zien dat er zoveel wederzijds vertrouwen is.’

Het moeilijkste vond ik het ontbreken van een klankbord.

Rust er nog steeds een taboe op een scheiding?

Walter: ‘Ik heb de neiging om te zeggen van wel. Als ik er dieper over nadenk, heeft het misschien meer te maken met mijn eigen gevoel: een bepaalde schaamte dat ik gescheiden ben, het gevoel dat ik mislukt ben in dat aspect van mijn leven. Mijn eigen ouders zijn nog steeds samen, en dat was voor mij het voorbeeld: het kerngezin, waar je ook voor vecht als het even wat minder goed gaat. Ik wilde na de scheiding eigenlijk terug ‘een normaal leven’, wat voor mij samenleven in een relatie betekent. 
Wel heb ik me vaak niet helemaal begrepen gevoeld door kerngezinnen. Wat het betekent om alleenstaande ouder te zijn, wat je moet verzetten om alles rond te krijgen: ik probeerde het vaak uit te leggen maar even dikwijls was er hun reactie, dat het ook met twee niet altijd makkelijk is. Natuurlijk weet ik dat wel, maar toch is het fijn om in die periode in gesprekken met andere alleenstaande ouders meer begrip en herkenning te voelen.’

Ging je dan ook doelbewust op zoek naar een uitbreiding van je netwerk?

Walter: ‘Ja, want kinderen kunnen je ook uitputten. Ik merkte al snel dat mijn job als directeur van een psychiatrisch centrum niet te combineren was met de verantwoordelijkheid voor mijn kinderen. Mijn overstap naar een nieuwe job met gezinsvriendelijkere uren combineerde ik met andere jobs die ik van thuis uit kon doen, als de kinderen in bed lagen. Ik engageerde me ook in het oudercomité op school. Op dat moment bood de school geen voor- of naschoolse opvang, dus ik sprak de ouders van vriendjes aan of de kinderen na schooltijd daar mochten blijven. De school zelf betekende trouwens een hele steun voor de kinderen, daar ben ik van overtuigd. Ze gingen naar de methodeschool in de buurt, en de rust in de klas straalde af op de kinderen. Ze mochten er zijn wie ze echt waren, en kregen tegelijk ook voldoende structuur, wat zorgt voor houvast. 

Wat zou je andere ouders na een scheiding nog vertellen?

Walter: ‘Een aanrader waren ook de vakanties met andere alleenstaande ouders met kinderen. Het is echt niet nodig om je hele vakantie in het teken van de kinderen te zetten. Door samen op reis te gaan, konden wij als volwassenen ook eens achterover leunen voor de tent, terwijl de kinderen de tijd van hun leven hadden. En durf hulp vragen! Papa’s doen na een scheiding dikwijls heel veel zaken die ze voordien niet zelf deden: het huishouden en de maaltijden plannen, kleren kiezen, heel vaak zijn de mama’s daar toch meer mee bezig. Ik hoop dat mijn verhaal hier toont dat je veel aankan na een scheiding, als je erkent dat je niet alles alleen moet doen en de steun van anderen graag aanneemt.’

Mijn gouden raad? Durf hulp te vragen!

Hoe is de relatie met je ex geëvolueerd door de jaren heen?

Walter: ‘We zijn geen partners meer maar we springen wel aangenaam met elkaar om. Dat heeft tijd gekost: hoewel we van bij het begin aan een zeel trokken over de meeste opvoedkundige zaken, slopen er in ons over-en-weerboekje in eerste instantie best wel snerende opmerkingen naar elkaar. Een beetje concurrentiestrijd ook, wie is de beste ouder? Op een bepaald moment vroeg mijn ex ook aan mij om het contact met haar ouders en broer te verbreken. Dat deed pijn, ik had een goede band met hen. We leerden door de tijd heen om zaken die moeilijk liggen, op een later moment te bespreken, als de emotionele lading wat minder was geworden. De kwetsuren worden minder. Nu kunnen we met elkaar praten over dingen die er toe doen.’

Als je terugblikt op de jaren na de scheiding, hoe zijn jijzelf en de kinderen erdoor veranderd?

Walter: ‘Nu ben ik gelukkig met mijn nieuwe partner, waarbij het ook tussen onze kinderen goed klikt. Toch heb ik wat barstjes opgelopen door de scheiding en een eerder afgesprongen relatie. Het verleden zorgt ervoor dat ik nu sneller twijfel of onzeker ben. Met de kinderen gaat het uitermate goed, het zijn keitoffe gasten die het niet alleen goed doen op school, maar ook warm en empathisch zijn. Al merk ik dat de scheiding ook wel sporen nalaat. Fien brengt het ook zo onder woorden: ‘ik heb toch al veel meegemaakt hé’. De verhuis, nieuwe partners van mijn ex en mijzelf die na een tijd ook weer uit het zicht verdwenen: voor een kind voor wie verbinding tussen mensen zo belangrijk is, is dat niet altijd eenvoudig. Toch ben ik blij dat ze merken dat goede relaties bestaan en dat dat niet vanzelf gaat. En dat de liefde voor hen van zowel hun mama als van mij onveranderd is na de scheiding.’
 


 

Ondersteuning in je buurt

Zoek je steun bij het opvoeden? Het Huis van het Kind helpt je op weg.

Vind het Huis van het Kind in je buurt.

Stel je vraag

Een vraag over opvoeden?  De Opvoedingslijn geeft een antwoord op maat.

Stel je vraag via het contactformulier.

Download pdf